Kliknij tutaj --> 🦛 śpiewała po prostu jestem

Poznaj definicję 'szansonistka', wymowę, synonimy i gramatykę. Przeglądaj przykłady użycia 'szansonistka' w wielkim korpusie języka: polski. 1 683 oceny gry aktorskiej. Whitney Elizabeth Houston urodziła się 9 sierpnia w East Orange w bardzo muzykalnej rodzinie , która pozwoliła Whitney na rozwinięcie swego talentu . Matka Whitney Emily Drinkard bardziej znana jako Cissy Houston śpiewała w rodzinnym zespole gospel - Drinkard Sister , występowała z grupą Dionne Warwick The Hasło do krzyżówki „śpiewała ”Po prostu jestem”” w słowniku krzyżówkowym. W naszym internetowym leksykonie szaradzisty dla wyrażenia śpiewała ”Po prostu jestem” znajduje się tylko 1 opis do krzyżówki. Definicje te zostały podzielone na 1 grupę znaczeniową. Bo jestem po prostu trzyma na wieczór Pomóż mi, ja trzymam się życia, Nie patrz w dół, nie będzie otworzyć oczy Utrzymać szklankę pełną dopóki rana, Bo jestem po prostu trzyma na wieczór Na wieczór Słońce jest w górę, jestem bałagan Trzeba wyjść teraz, muszę od tego uciec Nadchodzi wstyd, tu wstyd Uuuuu Kup: Dana Lerska Po Prostu Jestem za 15,00 zł w mieście Warszawa. Szybko i bezpiecznie w najlepszym miejscu dla lokalnych Allegrowiczów Les Meilleur Site De Rencontre Gratuit 2015. Tłumaczenie: [Zwrotka 1] Przykro mi, nie jestem najpiękniejsza Nigdy nie będę śpiewała jak Whitney Ale wciąż chcę z kimś zatańczyć [Przed-refren] Więc pozwólmy naszym sercom krwawić aż zardzewieją Będę żyć całym życiem, bo to niebezpieczne Nie, nie chcę grać roli Chcę tylko z kimś zatańczyć Chcę tylko z kimś zatańczyć [Refren] Chcę tylko z kimś zatańczyć Chcę tylko z kimś zatańczyć To mógłby być ktokolwiek, powiedź mi, jesteś tym kimś? Nie ważne, kim jesteś, po prostu kochaj mnie jaka jestem Chcę tylko z kimś zatańczyć Chcę tylko z kimś zatańczyć [Zwrotka 2: Lil Wayne] Po prostu chcę z kimś zatańczyć Ale mógłbym nigdy przenigdy nie tańczyć jak Bobby Tańczę, będę obserwował twoje ciało Chcę po prostu stać zaraz za tobą Chcę tylko szansy z kimś Łyknąć z kimś kilka xanów [1] Za każdym razem, gdy ona tańczy to jest egzotyczne Od tej kupy bandan ramiona omdlewają Jestem bogiem i chcę bogini Ukryję się w sypialni Cały pokój dla prywatności Znam jej ciało od wnętrza i nauczę się zewnętrza Całuję oba cycki zaraz przed tym jak je podpiszę Nie mogę tańczyć, ale pożeram je wzrokiem Tak, będę zaraz za nią, przy jej kręgosłupie Możemy przekształcić ten parkiet w wyspę [Refren] Chcę tylko z kimś zatańczyć Chcę tylko z kimś zatańczyć To mógłby być ktokolwiek, powiedź mi, jesteś tym kimś? (Tunechi) Nie ważne, kim jesteś, po prostu kochaj mnie jaka jestem Chcę tylko z kimś zatańczyć Chcę tylko z kimś zatańczyć [Mostek] Zakrwawione nosy, szybkie auta Śmiertelne dawki, bezwzględne serca Zwiń to, bo jesteś tacy szaleni W Niebie wiedzą, że kochamy ten dreszcz Nie, nie chcę grać roli Chcę tylko z kimś zatańczyć Chcę tylko z kimś zatańczyć [Refren] Chcę tylko z kimś zatańczyć Chcę tylko z kimś zatańczyć To mógłby być ktokolwiek, powiedź mi, jesteś tym kimś? Nie ważne, kim jesteś, po prostu kochaj mnie jaka jestem Chcę tylko z kimś zatańczyć Chcę tylko z kimś zatańczyć Chcę tylko z kimś zatańczyć To mógłby być ktokolwiek, powiedź mi, jesteś tym kimś? Nie ważne, kim jesteś, po prostu kochaj mnie jaka jestem Chcę tylko z kimś zatańczyć Chcę tylko z kimś zatańczyć [1] Benzodiazepiny - leki psychotropowe Tekst piosenki: [Intro: Bebe Rexha & Lil Wayne] I'm sorry, I'm not the most pretty I'll never ever sing like Whitney Ooh, but I still wanna dance with somebody (Tunechi) [Verse 1: Bebe Rexha & Lil Wayne] So lets let all hearts bleed, 'til they turn to rust Gonna live it up, 'cause it's dangerous No, I don't wanna play the part (Amen) I just wanna dance with somebody (Amen) I just wanna dance with somebody (yeah) [Chorus: Bebe Rexha] I just wanna dance with somebody I just wanna dance with somebody It could be anybody, tell me, are you that somebody? Don't matter who you are, just love me the way I are I just wanna dance with somebody I just wanna dance with somebody [Verse 2: Lil Wayne] I just wanna dance with somebody But I could never ever dance like Bobby You can dance, I'ma watch your body I just wanna stand right behind it I just want a chance with somebody Pop a couple xans with somebody Every time she dance it's exotic Throw a bunch of bands arms get tired I'm the God I just want a goddess Gotta use a bedroom for a closet Got a whole bedroom, on the private I know her body inside, out science Kiss both boobs right before I sign 'em Can't dance but kinda grind 'em Yeah, I be right behind her, spinal We can turn this dance floor to a island [Chorus: Bebe Rexha & Lil Wayne] I just wanna dance with somebody (Mula) I just wanna dance with somebody It could be anybody, tell me, are you that somebody? (Tunechi) Don't matter who you are, just love me the way I are I just wanna dance with somebody I just wanna dance with somebody [Bridge: Bebe Rexha] Bloody noses, speeding cars Lethal doses, desperate hearts Roll it up 'cause we so ill Heaven knows we love the thrill No, I don't wanna play the part I just wanna dance with somebody I just wanna dance with somebody [Chorus: Bebe Rexha & Lil Wayne] I just wanna dance with somebody (Mula) I just wanna dance with somebody It could be anybody, tell me, are you that somebody? (Tunechi) Don't matter who you are, just love me the way I are I just wanna dance with somebody I just wanna dance with somebody I just wanna dance with somebody I just wanna dance with somebody It could be anybody, tell me, are you that somebody? Don't matter who you are, just love me the way I are I just wanna dance with somebody I just wanna dance with somebody "Myślę, że nasza wygrana w »X Factorze« oznaczała, że wiele dziewczyn stanęło jednak po naszej stronie. To właśnie one chcą nas wspierać, pewnie częściowo dlatego, że nie jesteśmy typem dziewczyn, które ukradną ci chłopaka. Nie jesteśmy przesadnie seksowne, nie onieśmielamy ludzi – to nie nasz cel" - mówiła mi Leigh-Anne Pinnock z Little Mix. Katarzyna Gawęska: Zacznę od najłatwiejszego pytania, związanego z nadchodzącą płytą Little Mix. Wybrałyście tytuł "Get Weird", więc opowiedz mi o najdziwniejszej rzeczy, jaka ci się przytrafiła. Leigh-Anne Pinnock: Wszystkie jesteśmy nieźle pokręcone (śmiech). Zachowujemy się dziwnie każdego dnia naszego życia, w każdej sekundzie. Nie lubimy nudy, dlatego kiedy jesteśmy razem, świetnie się bawimy. Codziennie robimy coś dziwnego – lubimy na przykład mówić z głupim akcentem, dużo się wygłupiamy. To wspaniała zabawa! Przeczytałam gdzieś, że na ten album napisałyście ponad sto piosenek. Jak więc udało się wam wybrać te, które trafią na płytę? Miałyśmy spis wszystkich tych piosenek i dużo czasu spędziłyśmy, zastanawiając się, czy dane utwory do siebie pasują, czy tworzą spójną całość. Nie chciałyśmy, żeby cokolwiek odstawało – miałyśmy w planach nagranie krążka, a nie zbioru singli. Kiedy nagrałyśmy "Black Magic", dopasowałyśmy do niego resztę piosenek. Dzięki temu uzyskałyśmy wspomnianą wcześniej całość – "Black Magic" było dla nas wyznacznikiem tego, jakie kawałki trafią na płytę. Opowiadasz o tym tak, jakby taki wybór był prosty, ale przecież w zespole jesteście w czwórkę. Macie więc szansę na wyrażenie siebie, czy zawsze myślicie tylko o całej grupie? Wow, nie spodziewałam się tak dobrego pytania! Myślę sobie, że oczywiste jest, że uwielbiamy wspólnie pracować. Bardzo się cieszymy, że jesteśmy w girls bandzie, ale nie znaczy to, że nie możemy pokazać, kim jesteśmy jako indywidualności. Przykładowo, każda z nas interesuje się czymś innym. Ja kocham modę, więc prowadzę bloga o tej tematyce: Jako grupa robimy wszystko razem, najważniejsze dla nas to podejmować wszystkie decyzje wspólnie. To będzie wasz trzeci album od 2012 roku. Inne zespoły zwykle każą fanom czekać na kolejne krążki po kilka lat. Dlaczego u was jest inaczej? Po tym, jak skończyłyśmy promować nasz pierwszy album, od razu zaczęłyśmy tworzyć następny. Tym razem miałyśmy cały rok na to, żeby pisać nowe piosenki, żeby naprawdę się do tego przyłożyć. Bardzo ważne było dla nas to, żeby ten krążek był idealny. Wydaje mi się, że po prostu nie chciałybyśmy zniknąć na tak długi czas. To wszystko chyba zależy od tego, na jakim etapie życia jest się w danym momencie. Inaczej byłoby, gdyby któraś z nas zasygnalizowała, że potrzebuje przerwy, ale póki co nie mamy takiej potrzeby. Nie wiemy, co przyniesie nam życie, a wszystko zależy właśnie od tego, ale jak na razie nie wydaje mi się, żebyśmy miały zamiar zniknąć na tak długo. Chcemy teraz dużo pracować, żeby przejąć kontrolę nad światem. Nieźle wam idzie, bo kiedy tylko włączam radio, słyszę "Black Magic", więc gratuluję. Dziękuję! To niesamowite! Jesteśmy bardzo dumne z tego kawałka i z tego, jaki sukces odniósł. Teledysk do tego singla powstawał w szkole. Zastanawiam się, czy czasami nie czujesz, że coś cię omija? Nie robisz tego, co twoi rówieśnicy, co na pewno jest plusem, ale czy czasami cię to nie męczy? Tak, czasami zdecydowanie tak jest. Nie mam zbyt dużo czasu, który mogłabym spędzić z rodziną, co jest dla mnie ogromną wadą tego, co robię. Nie miałam też możliwości iść na studia, a myślę, że fajnie byłoby zobaczyć, jak to jest. Mimo to niczego nie żałuję. Nie chciałabym robić niczego innego. Mam ogromne szczęście, mogąc cieszyć się każdą sekundą życia. I tym, że jesteś współautorką "Pretty Girls" Britney Spears i Iggy Azalei! Dokładnie! To było niesamowite przeżycie. Kiedy dowiedziałyśmy się, kto zaśpiewa ten kawałek, nie potrafiłyśmy w to uwierzyć. Świadomość, że jedna z twoich idolek będzie śpiewała twoją piosenkę jest naprawdę cudowna. Co do współpracy z innymi artystami, to na najnowszym krążku ukaże się piosenka, która powstała z Jess Glynne. Mogłyście nagrywać z kimkolwiek chcecie, a jednak wybrałyście wokalistkę, która dopiero co wydała debiutancką płytę. To oryginalny wybór. Wow, to kolejna słuszna uwaga. Rzeczywiście, mogłybyśmy zaprosić do współpracy kogoś innego, ale Jess jest niezwykle utalentowana, teraz wszędzie się o niej mówi, a piosenka, która dzięki niej powstała, jest bardzo dobra. Jess to także po prostu miła dziewczyna i zawsze świetnie spędza nam się z nią wspólnie czas. Jesteśmy szczęśliwe, że mogłyśmy z nią pracować. Piosenka, którą z nią nagrałyście, nosi tytuł "Grown", więc powiedz mi, w jakim sensie dorosłyście od wydania poprzedniego albumu? Na pewno wszystkie poprawiłyśmy się w kwestii śpiewania. Weszłyśmy pod tym względem na wyższy poziom. Zawsze lubimy wieszać poprzeczkę coraz wyżej i tym razem nam się to udało. Jeśli chodzi tylko o mnie, mogę powiedzieć, że jestem bardziej pewna siebie i nie boję się już eksperymentować w temacie wokali. Stałaś się też weteranką funkcjonowania w show-biznesie? To całkiem możliwe. Przywykłyśmy do wielu aspektów tego świata. Kiedy ktoś pisze o nas niemiłe rzeczy w komentarzach w sieci, po prostu o nich zapominamy, bo jesteśmy przyzwyczajone do takich sytuacji. Każdy artysta musi zmierzyć się z negatywnymi opiniami – nie jest to nic miłego, ale my mamy łatwiej, bo nawzajem się wspieramy. Dużo się nauczyłyśmy, ale przed nami jeszcze długa droga do tego, żeby nic nie mogło nas zaskoczyć. Czy czasem nie jest trudno przebywać tylko w towarzystwie dziewczyn? W zespole jesteście ze sobą cały czas. Absolutnie nie! Nie umiałabym nawet opisać, jak blisko ze sobą jesteśmy, jak bardzo się wspieramy. To moje siostry. Tego nie da się zagrać. Nasze relacje są w stu procentach autentyczne. Gdyby więzi, jakie nas łączą, nie istniały, gdybyśmy się nie przyjaźniły, ten zespół nie miałby prawa bytu. Mimo to chyba macie trochę utrudnione zadanie, bo kiedy patrzę na was i na popularne obecnie boys bandy, to właśnie wy musicie ciągle udowadniać, że jesteście właściwymi osobami we właściwym miejscu. Też mam wrażenie, że jako dziewczynom jest nam trudniej odnieść sukces w show-biznesie. Mimo to myślę, że nasza wygrana w "X Factorze" oznaczała, że wiele dziewczyn stanęło jednak po naszej stronie. To właśnie one chcą nas wspierać, pewnie częściowo dlatego, że nie jesteśmy typem dziewczyn, które ukradną ci chłopaka. Nie jesteśmy przesadnie seksowne, nie onieśmielamy ludzi – to nie nasz cel. Jesteśmy prawdziwymi dziewczynami i dlatego mamy wspaniałych fanów i fanki, którzy wspierają nas w stu procentach. Mimo to myślę, że to prawda, że chłopakom w show-biznesie dużo łatwiej jest odnieść sukces. Co do "X Factora", zastanawia mnie, czy Simon Cowell rzeczywiście jest tak straszny i krytyczny, jakiego widzimy go w telewizji? Nie, jest bardzo miłym człowiekiem. Uwielbiamy go! Bardzo nas wspiera i pozwala nam robić to, co uważamy za słuszne. Ufa nam i wierzy, że podejmujemy dobre decyzje, chociaż często nam w tym pomaga. Jest niezwykle utalentowanym biznesmenem. Co chciałabyś osiągnąć, jeśli chodzi o muzykę? Chcemy tylko przejąć władzę nad światem i sprawić, żeby wszyscy wiedzieli, kim są Little Mix. Pragniemy poszerzać przesłanie "girl power". Jeśli chodzi o bardziej przyziemne sprawy, to naszym marzeniem jest wystąpić na Madison Square Garden – to byłoby coś! Super byłoby też, gdyby nasz krążek trafił na pierwsze miejsca list przebojów w Stanach Zjednoczonych. Jest wiele rzeczy, które chciałybyśmy osiągnąć – powoli nam się to udaje, ale przed nami jeszcze długa droga. Nie boisz się, że stracicie kontrolę nad swoją muzyką? Tego zupełnie się nie obawiam, bo kontrolujemy wszystko. Nigdy nie zrobimy niczego, na co nie będziemy miały ochoty. Nie byłybyśmy w stanie złamać własnych zasad. Nasza muzyka to my – od samego początku wszystkim kierujemy. Wiem, że to, dokąd przyjedziecie, nie zależy tylko od was, ale czy w Polsce możemy się was spodziewać? Bardzo chciałybyśmy przyjechać do Polski. To stamtąd pochodzi duża część naszych fanów, więc to kraj, który jest na liście miejsc, które chcemy odwiedzić. Naszym marzeniem jest światowa trasa koncertowa – chciałybyśmy pokazać się dosłownie wszędzie. Wybór tego, co ma znaczenie, jest najtrudniejszą rzeczą na świecie - uważa Urszula, piosenkarka i autorka tekstów, która 9 kwietnia zaśpiewa w na początku Pani muzycznej przygody był… prawda. Chciałam śpiewać i tańczyć już jako małe dziecko. Mój ojciec był zakochany w akordeonie i wymyślił sobie, że któraś z nas będzie na nim grać. Instrument przejęłam po siostrze, ale dzięki lekcjom gry na akordeonie i pianinie w ognisku muzycznym trafiłam do studia piosenki. To tam profesor Adolfina Szałańska uczyła śpiewu. Słyszałam, że ktoś śpiewa, że coś się dzieje i któregoś dnia tam po prostu weszłamI co było dalej?Profesor Szałańska oprócz zajęć z emisji głosu przygotowywała nas też do występów przed publicznością i w rezultacie jako 15-latka wzięłam udział w eliminacjach do Festiwalu Piosenki Radzieckiej. W tamtych czasach był to jedyny festiwal, w którym mogli brać udział śpiewający amatorzy. Wygrywałam wszystkie eliminacje. Dyrektor muzyczny festiwalu Stefan Rachoń trzymał za mnie kciuki, ale poradził, abym nie spieszyła się tak bardzo z wejściem w ten muzyczny kierat. Tak więc dopiero po dwóch latach wygrałam finał festiwalu w Zielonej Górze. Profesor Aleksander Bardini wręczając „Złoty samowar” powiedział, że podejrzewa, iż byłabym dobrą aktorką śpiewającą. Życie pokazało, że stało się jednak inaczej. Śpiewam zawodowo, a aktorką amatorką Zielonej Górze było Opole?Razem ze „Złotym samowarem” otrzymałam szansę występu w Opolu, ale z nieznanych mi do tej pory powodów zmieniono mi w ostatniej chwili piosenkę i zaśpiewałam poważny utwór „Umieć żyć”. Po Opolu mój zapał do branży muzycznej ostudził się nieco i postanowiłam zdawać na Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej w potrafię pojąć fenomenu „Konika”, ale okazał się on strzałem w dziesiątkę, bo przecież każdy ma w sobie coś z dzieckaCo Pani wybrała?Wychowanie muzyczne. Egzaminy praktyczne były popisem gry na fortepianie, a nie na akordeonie. Było to dla mnie spore wyzwanie. Musiałam w szybkim tempie doszlifować umiejętności pianistyczne. Pamiętam, że na egzaminie grałam chyba Mozarta i wyrywkowo gamy. Gdy byłam na pierwszym roku, otrzymałam propozycję wystąpienia w zespole wokalnym poznaniaka Ryszarda Kniata, towarzyszącym wykonawcom zagranicznym podczas festiwalu w Sopocie w roku 1980. Na tym samym festiwalu występowała Budka Suflera z Izą Trojanowską. Może to był zbieg okoliczności, a może przeznaczenie, ale rok później Iza już z Budką nie śpiewała, a Rysiek wpadł na pomysł, aby namówić Romka Lipko na wspólne nagrania ze odbyły się w Poznaniu w ówczesnym studiu nagraliśmy pierwsze piosenki, które Romek napisał dla mnie. Były to „Fatamorgana 82” oraz „Bogowie i demony”. Jerzy Janiszewski z Polskiego Radia Lublin wymyślił, abym była tylko Urszulą. Bez przyszła pierwsza płyta?To była „Urszula”. Pochodząca z niej piosenka „Dmuchawce, latawce, wiatr” w konkursie Polskiego Radia została przebojem roku. Nawet doczekała się wersji anglojęzycznej jako „Slowly Walking” i weszła na listę przebojów Radia się Pani niezwykle popularną wokalistką?Występowałam z Budką. Wychodziłam na swoje cztery piosenki. Z Krzysiem Cugowskim śpiewałam „A po nocy przychodzi dzień” oraz „Cień wielkiej góry”, a z Felicjanem Andrzejczakiem „Noc komety”. Może nie miałam dużo pracy, ale koncertowałam z zespołem, na który przychodziło dużo z czasem pojawiła się Pani na wielkim „Alabamie” Budka i ja zagraliśmy siebie. Natomiast Urszulę w „Och, Karol” wymyślił sobie reżyser Roman Załuski, którego, jak twierdził, oczarowała moja piosenka i ja sama. Ale wróćmy jeszcze na chwilę do Poznania. To tutaj działała założona przez Ryszarda Kniata grupa Klincz. Po kilku latach pracy z Budką chciałam zrobić coś innego. Szukałam czegoś i zaczęłam współpracować z Klinczem. Nagrałam z nimi piosenki „Jak lodu bryła” oraz „Pod Latarnią”. W 1987 roku pojechała Pani do Stanów z Budką. Przygotowaliśmy cały materiał po angielsku, ale kiedy zobaczyliśmy, że na nasze koncerty przychodzi przede wszystkim Polonia, wróciliśmy do języka polskiego. Wróciliśmy i znowu wyjechaliśmy. Chciałam się w Stanach trochę zatrzymać i wtedy też zaczęłam śpiewać odważniej, mocniej, a Staszek Zybowski wyczuł we mnie tę chęć buntu w nagraliśmy nową, piękną pieśń. Bardzo spójną ze mną. Brzmię w niej bardzo osobiście. Śpiewam o miłości...Ale wkrótce włączyła Pani do swojego repertuaru popularną piosenkę „Konik na biegunach”...Jeszcze w Stanach poznaliśmy Michała Hochmana, który przypomniał nam tę wersję swojego przeboju. Staszek też pamiętał „Konika” z czasów, gdy grało go się na weselach i studniówkach, i wpadł na pomysł, aby tę piosenkę nagrać na nowo. Nie potrafię pojąć fenomenu „Konika”, ale okazał się on strzałem w dziesiątkę, bo przecież każdy z nas ma w sobie coś z małego dziecka. Ta piosenka łączy po prostu ta znalazła się na płycie „Biała droga”, która właśnie została wznowiona i z którą wiąże się aktualna trasa latach 90. zdobyła ona status multiplatynowej płyty. W tej chwili liczba sprzedanych krążków się pewnie podwoiła. To jest niebywale, a stało się to w czasach, kiedy kwitł nielegalny handel płytami na stadionach, więc sprzedanych płyt może być dużo więcej. Gdy była Pani na topie, trzeba było zmierzyć się z chorobą i śmiercią męża...Tego nikt nie przewidzi. Od pierwszej operacji minął rok. Potem było drugie, ostateczne uderzenie. Ten rok był nam podarowany. Staszek [Stanisław Ludwik Zybowski (1953-2001) - red.] bardzo dużo pracował, nagrał podkłady muzyczne do swojej solowej płyty, na którą chciał zaprosić różnych wokalistów. Miał dużo pomysłów. W sierpniu dostałam w Sopocie „Bursztynowego słowika”, w listopadzie już nie żył. Do samego końca występował na scenie. Mieliśmy nadzieję, że uda się wymknąć śmierci. Ale się nie udało. Niedawno zmarł David Bowie, który też do końca był niezwykle aktywny i uświadomiłam sobie, jakie to ważne, że zdarzają się tacy odważni ludzie, muzycy, którzy potrafią zaglądać w przepaść, zobaczyć, co tam jest, i jeszcze zdążyć nam o tym Pani brała siłę, aby przejść przez te trudne wydarzenia?Oboje byliśmy mocnymi ludźmi. Ja do tej pory jestem silną dziewczyną. Nie żyję w świecie bajek, twardo stoję na ziemi, aczkolwiek uwielbiam marzyć. Myślę, że umiem kochać bezwarunkowo. Wyczuwam prawdziwe uczucia i to mi pomaga. Drugą Pani wielką miłością jest Tomasz Kujawski?Gdyby nie to, że z Tomkiem znaliśmy się wcześniej, że razem jeździliśmy na koncerty i byliśmy przyjaciółmi, że był w ciężkich chwilach blisko, ta miłość mogłaby się nigdy nie rok 2016. Nad czym Pani aktualnie pracuje?Rok temu rozmawiałam z Jerzym Owsiakiem. Powiedziałam, że zbliża się 20-lecie „Białej drogi” i chciałam to jakoś uczcić. Jurek powiedział - zacznijcie to świętowanie u mnie. Tak się stało i zagraliśmy „Białą drogę” na ostatnim Przystanku Woodstock. Okazało się, że ta muzyka wciąż ma wielką siłę i elektryzuje kolejne pokolenia młodych ludzi. W tym roku postanowiliśmy więc zorganizować serię koncertów klubowych z muzyką z „Białej drogi”. W Stanach Zjednoczonych często graliśmy w klubach. Wiem, że takie koncerty mają niepowtarzalną atmosferę.„Biała droga” ma już 20 lat. A czy w najbliższym czasie pojawią się jakieś nowe piosenki Urszuli? Cały czas pracujemy w studio. Ostatnio nagraliśmy nową, piękną pieśń. Bardzo spójną ze mną. Brzmię w niej bardzo osobiście. Śpiewam oczywiście o miłości, ale również o tym, że wybór tego, co ma znaczenie, jest najtrudniejszą rzeczą na świecie. O tym, by dostrzegać, że to, co mamy jest ważne i wartościowe i trzeba o to dbać. Troszczyć się. Czym zajmuje się Pani, gdy nie śpiewa i nie jest w trasie?Staram się zająć młodszym synem Szymonem, ponieważ absolutnie na to zasługuje. Ma 12 lat i będzie zdawał do gimnazjum. Rano jeździmy na basen. Zrywamy się na zmianę z Tomkiem o piątej i jedziemy. Nie naciskamy na Szymona, że musi zwyciężać. On nie musi być pierwszy. Ważne jest, by dla siebie poprawiał wyniki. Ma swojego trenera, a więc ma autorytet poza domem. Jeździ na zgrupowania. Dla chłopaka w jego wieku to fajna sprawa. Czytam też dużo książek. Lubię dobre filmy, jogę, starszy Piotr, który swego czasu zajmował się ścigaczami?Ścigacza sprzedał. Bóg mnie wysłuchał. Ma teraz samochód terenowy, którym jeżdżą po rzekach i błotach. Lubi ekstremalne sytuacje, ale to jest zodiakalny Bliźniak, więc naturę ma trochę dwoistą. Lubi też spokój. Ma trzy ule i razem ze swoją dziewczyną zajmują się trzema psami, dwoma kotami, królikiem i pszczołami. Myślę, że z powodzeniem prowadziliby jakieś gospodarstwo agroturystyczne. Gutek [Piotr - przyp. red.] jeździ też z nami na koncerty. Dobrze mieć go w swojej ekipie. I mieć pewność, że na scenie od strony technicznej jest bez zarzutu. Kiedyś grał na bębnach…Grał, ale dawno temu przestał. Oczywiście jego umiejętność grania przydaje się bardzo, bo może sam sprawdzać ustawienia bębnów przed koncertem. Czy z Pani dorobkiem i doświadczeniem ma Pani jakieś muzyczne marzenia?Chcę cały czas się rozwijać, tworzyć i podróżować coraz dalej w głąb siebie. Chciałabym doskonalić się w tym, co robię, Zawsze wkładać w to mnóstwo serca, zaskakiwać siebie i dawać ludziom przyjemność słuchania myślała Pani o koncercie z fortepianem albo z orkiestrą symfoniczną?Właśnie zgłosiła się do nie mnie orkiestra symfoniczna specjalizująca się w muzyce filmowej. Chcą zaaranżować moje piosenki, szykuje się koncert na półtorej godziny. Cieszę się, bo to będzie coś innego i mam nadzieję a sam Poznań? Ma Pani ulubione miejsca?Lubię Maltę i znam okolice Swarzędza. UrszulaUrodziła się w Lublinie 7 lutego 1960 roku. Jest jedną z najpopularniejszych polskich wokalistek, ale i autorką tekstów . Współpracowała z Budką Suflera, zespołem Klincz i grupą 10 własnych albumów. Oglądaliśmy ją w filmach :Alabama” i „Och Karol” i „Głód serca”Stanisław Ludwik Zybowski (1953-2001)Był polskim gitarzystą i kompozytorem rockowym. W latach 1976-85 grał w zespołe Crash, z którym nagrał trzy płyty. Potem współpracował z grupą Plugawy Anonim i Grzegorzem Ciechowskim by wreszcie trafić do Budki Suflera gdzie poznał Urszulę. Z Budką nagrał płytę „Ratujmy co się da”. W 1988 po rozstaniu się z Budką załozył grupę Jumbo i stał się głównym kompozytorem Urszuli., z którą nagrał pięć płyt. Pracował też nad swoją płytą. Agnieszka Osiecka. Groby kochanków i macochy wróżki. Niezapomniani Potrafiła w prostych słowach ująć emocje i uczucia każdego z nas. Być może w tym tkwi sekret uniwersalności jej tekstów, które śpiewane są do dziś przez kolejne pokolenia. Choć jednak tak pięknie i trafnie potrafiła uchwycić piękno codzienności w piosenkach, sama nie potrafiła się w niej nigdy odnaleźć, do końca pozostając „nieudomowioną”, jak o sobie mówiła. Niespokojny duch Urodziła się 9 października 1936 r. na warszawskiej Saskiej Kępie, z którą związana była do końca życia. Artystyczną wrażliwość odziedziczyła po ojcu, który był pianistą i matce polonistce, brakowało jednak w jej domu rodzinnym ciepła i miłości. Być może dlatego tak trudno było zaznać w życiu stabilizacji. Jako młoda studentka nie umiała się odnaleźć ani w dziennikarstwie, ani w łódzkiej filmówce, gdzie studiowała reżyserię, choć po latach mawiała: „jestem dziennikarką, dlatego wiele moich piosenek to po prostu rymowane reportaże”. W tworzeniu potrzebowała jednak więcej swobody, wolała więc szukać własnej drogi gdzie indziej. Narodziny gwiazdy Swoje pierwsze piosenki zaczęła pisać dla Studenckiego Teatru Satyryków, z którym związała się w 1954 r. Prawdziwy sukces przyszedł jednak 9 lat później, kiedy podczas pierwszej edycji Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu nagrodzono jej „Piosenkę o okularnikach”. Wkrótce jej piosenki śpiewała już cała Polska. Te najsłynniejsze to: „Ballada o pancernych” (znana także jako „Deszcze niespokojne”), „Dziś prawdziwych Cyganów już nie ma”, „Małgośka”, „Niech żyje bal”. Pisała dla największych: Maryli Rodowicz, Ireny Santor, Kaliny Jędrusik, Violetty Villas i wielu innych. W pogoni za miłością Osiecka pozostawiła po sobie jednak nie tylko około 2 tysięcy tekstów piosenek, ale także wiele anegdot na temat burzliwego życia, które prowadziła. Wielu mężczyzn próbowało okiełznać jej buntowniczą naturę i związać z sobą na dłużej. Głowę stracili dla niej Marek Hłasko, Jeremi Przybora, Wojciech Frykowski, Wojciech Jesionka czy Daniel Passent, któremu urodziła córkę Agatę. „Kobieta, żona, matka – to nie jest do mnie rym” - pisała jednak w jednej z piosenek. Nie potrafiła odnaleźć się w roli strażniczki domowego ogniska. Wolała pozostać artystką. Nie przestawała tworzyć nawet, gdy coraz bardziej pogarszał się stan jej zdrowia, nadwątlonego chorobą alkoholową. Walka z nowotworem, którą przegrała w 1997 r., przerwała jej prace nad spektaklem muzycznym „Zielono mi”, który razem z Magdą Umer miały wystawić na festiwalu w Opolu. Koncert stał się ostatecznie jej muzycznym pożegnaniem. Emisja w TV: Niedziela z... twórczością Agnieszki Osieckiej Niedziela TVP Kultura Natalia Przybysz na polskiej scenie muzycznej jest "od zawsze", ale jej muzyka nie przestaje być aktualna, a jedynie staje się coraz bardziej "jej". Tym razem Przybysz sięga do twórczości Kory, którą sama określa turbokobietą i zamierza się od niego uczyć właśnie kobiecości, bo w zespole ma ksywę "babcia". O tym i o kobietach kameleonach, czasach Sistars, pandemii i koncertowaniu w czasach wojny porozmawiała z Kają Gołuchowską. KG: Zaczynałaś swoją karierę w wieku 17 lat. Jak różni się Twój obecny proces twórczy od tamtego i czy masz wrażenie, że w Twojej muzyce jest "więcej Ciebie"? Natalia Przybysz: Bardzo się różni. Przy tej płycie był szczególny, bo miał on charakter współtwórczy z Korą. W czasach Sistars część naszych tekstów było po angielsku. Pamiętam, że byłam wtedy na maturze w Iowa w Stanach Zjednoczonych, miałam zajęcia z kreatywnego pisania i jak dostałam piątkę, to wiedziałam, że to jest dobre. Wtedy stwierdzałam, że to może być piosenka, a dziś wstydziłabym się tego śpiewać, bo wydaję mi się to bardzo dziecięce. Pisałyśmy też wtedy tak z Pauliną, że ja pisałam swoje zwrotki, a ona swoje. Było to kompromisem. Potem podjęłam ważną decyzję, że będę pisać po polsku. Było to pod wpływem słów babci mojego męża — Haliny, która nakrzyczała na mnie, za co jestem jej dziś bardzo wdzięczna. "Co z ciebie za buddystka, jeżeli nie piszesz dla ludzi po polsku tu i teraz?", zagrzmiała, co bardzo do mnie przemówiło. Więc czerpałam z różnych źródeł i początkowo te teksty były niespójne. KG: Z Tobą, czy ze sobą? NP: Momentami i to, i to. Później wyszła płyta "Prąd", a ja zaczęłam chodzić na terapię. Wszystko się zmieniło, znalazłam w sobie miejsce, z którego to wszystko idzie. Niektóre te teksty, w przeciwieństwie do wcześniejszych, są dla mnie nadal ważne i mam z nimi jakąś łączność. Czuję, że te piosenki są mi nadal potrzebne. Pod wpływem życia, doświadczeń, książek, filmów coraz trafniej udaje mi się wyrazić, to co chcę i czuję. Dialog ze mną i ze słuchaczami się pogłębia. Mam wrażenie, że wciąż śpiewam tę samą piosenkę; jest to zdanie Kory; a ja dodam do tego, że coraz mniej fałszuję. Wywiad z Natalią Przybysz. "Później wyszła płyta "Prąd", a ja zaczęłam chodzić na terapię" / Silvia Pogoda Foto: Kayax KG: Myślę, że ludzie nie doszacowują, jak trudno w procesie twórczym "dojść do siebie". NP: Tak, zdecydowanie. KG: To teraz przenosimy się do teraźniejszości. Piosenka "Zew" jest o kontakcie z naturą — do której wiele osób sięgało w czasach pandemii, by sobie pomóc. Jak Ty dbasz o swoją kreatywną energię? NP: To jest dziwne, ale ja nie mam poczucia, że ja muszę dbać o to. To raczej mną powoduje. To chyba było w "Biegnącej z wilkami", ludzie potrzebują tworzenia, żeby przetwarzać rzeczywistość. Przy płycie "Prąd" miałam pracownię w piwnicy, przy płycie "Światło nocne" miałam pracownię na poddaszu. Ostatnio nie mam pracowni, mam swój fragment pokoju i pianino w kuchni. Esperanza Spalding, basistka, na Instagramie ma czasami takie śmieszne relacje, gdzie robi obłędne oczy i mówi "I'm in the libretto writing mood right now" i zaczyna pisać. Miewam coś takiego. Nie organizuję sobie pracy twórczej, tylko jakoś mnie to dopada. Ja po prostu dbam o siebie. Staram się ładnie jeść, spać, ćwiczyć jogę i spędzać czas ze swoimi ulubionymi ludźmi i zwierzętami. KG: To nie Twój pierwszy muzyczny hołd dla innej kobiety. Można powiedzieć, że jesteś prekursorką modnego teraz siostrzeństwa, bo przecież "Siła sióstr". Jak myślisz o tym? Czy to, że jedna kobieta stawia na piedestale drugą, jest dla Ciebie ważne? Można powiedzieć, że jesteś prekursorką modnego teraz siostrzeństwa, bo przecież "Siła sióstr"... / fot. Kaja Gołuchowska Foto: Ofeminin NP: Myślę, że kobiety są przestrzeniami, kształtami, obszarami, kolorami, energiami, które mają swoje różne kontury wyrysowujące się w ciągu ich żyć i na podstawie doświadczeń: kobiecości, "dziewczyńskości" i "babciości". Jest coś niesamowitego w noszeniu sukienek po drugiej kobiecie albo pierścionka po babci, albo butów vintage i myśleniu o tym, ile ona w nich przetańczyła, przechodziła i przeżyła. Mam dużą satysfakcję z tego, że mam torebkę, apaszkę mojej mamy i sweter, który moja mama zrobiła na drutach w liceum. Moja mama często czesała się na Korę. To są te małe wolności, o których też jest mowa w manifeście Kory. My kobiety myślimy o sobie nawzajem, wybierając kolory, ubrania, czujemy energię innych kobiet. Mamy w sobie kocią energię, chcemy się ocierać o kształty, faktury, struktury innych kobiet. Lubimy inne wrażliwości, przeglądać się w czyichś słowach, kolorach, dźwiękach. Lubimy się przebierać, fantazjować i zanurzać w innych życiach. Kobieta ma zdolność zmieniania się, w ciągu doby, miesiąca, życia. Ja mam w sobie dużo percepcji dziecka, mam dużo łobuza i mam dużo babci w sobie. Trochę liczę na to, że koncertowo Kora pomoże mi w odnalezieniu jeszcze raz mojej kobiecości. W zespole mam ksywkę "babcia" i bardzo chciałabym "poeksplorować" swoją kobiecość, zanim naprawdę nią zostanę. Zaczynam to rozumieć, że do tego jest mi też potrzebna Kora. Ona była turbokobietą. Zobacz także: Mery Spolsky: Przyjmuję Polskę na klatę ze wszystkimi jej wadami KG: Lubię pytać moje rozmówczynie o ich relacje z mediami społecznościowymi. Ty w nich jesteś, ale nie za dużo. Świadomy zabieg, czy po prostu Cię to nie kręci? NP: To, co mnie najbardziej męczy w mediach społecznościowych, to jest to, że staliśmy się ekspertami. Na każdy temat trzeba mieć opinię i ludzie się kłócą, a nie muszą się w ogóle tym zajmować. Przed ekranem używamy oczu, które potem są gorące; jeżeli przesadzimy; i mózgu, ale nie mamy fizycznego kontaktu, nie trzymamy się za ręce, nie możemy się objąć i stwierdzić "możliwe, że ty masz rację". Nie spędzamy czasu z drugą osobą, tylko syntezą myśli i słów. Jest to wyjęte z emocji i męczące. Natomiast cudowne jest to, że informacje przychodzą do nas szybko i pojawia się świadomość globalna na temat wspólnej odpowiedzialności za to, gdzie się znajdujemy. Ja jednak jestem analogową dziewczyną i wolę rzeczywistość. KG: To ostatnie pytanie jest o rzeczywistość. Pewnie nie możesz doczekać się nadchodzących koncertów... Myślisz, że odkryjesz coś nowego w tej płycie podczas kontaktu z publicznością? Jesteś tego ciekawa? NP: Jestem bardzo ciekawa, bo to będzie takie pierwsze czytanie na żywo. Mieliśmy próby i na nich się super gra. Będą też niespodzianki na koncertach, będą rzeczy, których nie graliśmy nigdy. Z jednej strony jestem podekscytowana, że wyszła płyta i będę śpiewała koncerty, z drugiej strony jest wojna i ciężar, który nad nami wisi. Chyba będzie po prostu bardzo ludzko i intymnie. Chyba nie zamierzam się przejmować duperelami, takimi, którymi jednak się trochę przejmowałam. Będę czerpać z każdego koncertu. Nie wiem, co będzie za tydzień, za dwa. Świat jest w stanie zapalnym. Pozostaje mi się cieszyć każdym kolejnym miastem. KG: Tu i teraz. NP: Bardziej niż kiedykolwiek. "ZACZYNAM SIĘ OD MIŁOŚCI" – NATALIA PRZYBYSZ W HOŁDZIE DLA KORY "ZACZYNAM SIĘ OD MIŁOŚCI" – NATALIA PRZYBYSZ W HOŁDZIE DLA KORY Foto: Kayax W marcu miała miejsce premiera nowego albumu Natalii Przybysz pt. "Zaczynam się od miłości". Płyta zawiera niezaśpiewane dotąd teksty Kory z muzyką skomponowaną przez Natalię oraz jej zespół. Do sieci trafił również teledysk do utworu "Jest miłość". Zobacz także: Magda Boczarska do roli w "Zachowaj spokój" podeszła inaczej, bo sama jest mamą. Najnowszy polski hit Netfliksa [WYWIAD]

śpiewała po prostu jestem